Mieszkańcy określali się jako tutejsi i mieli trudności z określeniem własnego poczucia narodowego. Sytuacja taka uległa znaczącej zmianie dopiero w dwudziestoleciu międzywojennym, kiedy to polska świadomość narodowa zakorzeniła się silniej wśród nich. Ważną rolę w przyswojeniu języka polskiego przez ludność białoruskojęzyczną odegrało jej wyznanie katolickie. W ciągu kilku wieków po chrzcie Litwy wzdłuż dawnego pogranicza bałtyjsko-ruskiego ukształtował się bowiem pas zasiedlony przez białoruskojęzyczną ludność katolicką. Byli to potomkowie zeslawizowanych Bałtów, którzy po 1387 przyjęli wiarę katolicką pozostając jednakże przy języku ruskim. Właśnie ta grupa ludności przyjęła język polski za własny język mówiony.

Język Laudy, czyli Kowieńszczyzny thumb|upright=1.5|Mapa zamieszkania ludności polskiej na terenie Litwy i Litwy Środkowej Trzecim obszarem Litwy gdzie po uwłaszczeniu 1864 roku doszło do wytworzenia się rozleglej enklawy polskojęzycznej była tak zwana Lauda – obszar pomiędzy Poniewieżem, Kiejdanami, Rosieniami i Kownem w dorzeczu rzeki Niewiaży.