Jeszcze około 1920 roku na obszarze tym zamieszkiwało 200 tysięcy osób narodowości polskiej, która stanowiła 55 procent zamieszkałej tam ludności.
W odróżnieniu od omówionych poprzednio procesów polonizacyjnych język polski na Laudzie nie rozprzestrzenił się na litewsko-(biało)ruskim pograniczu, ale w sercu Litwy etnicznej. U jego genezy stała gęsta sieć szlacheckich zaścianków, zamieszkanych przez liczną, ubogą szlachtę, która standardem życia niewiele różniła się od chłopstwa. Po uwłaszczeniu litewskie chłopstwo przejęło jej język. Sytuacja socjolingwistyczna w sercu Litwy etnicznej różniła się jednak od sytuacji na pograniczu litewsko-białoruskim. Podczas gdy tam chłopstwo po przyswojeniu polszczyzny stawało się jednojęzyczne, na Laudzie w znacznej mierze utrzymywała się dwujęzyczność związana z mieszanymi małżeństwami polsko-litewskimi. Umożliwiło to rządowi litewskiemu w latach 1920–1940 ponowną lituanizację ludności chłopskiej poprzednio spolonizowanej i zmianę jej opcji narodowościowej.