Późniejsza twórczość prerafaelitów stanowi preludium dla symbolizmu.

Krajobraz w sztuce prerafaelitów thumb|200px|Ford Madox Brown – Zwózka zboża (1854–1855) Krajobraz był decydującym elementem prerafaelityzmu. Prerafaelici starali się go malować, zgodnie z postulatami Ruskina, który swe główne założenia przedstawił na stronach pięciu tomów Malarzy współczesnych, w sposób jak najprawdziwszy, całkowicie przeciwny akademickiej konwencji i tradycji. Dokonali prawdziwej rewolucji wychodząc w plener. Ukazywana przez nich przyroda skrywa ogromny ładunek emocjonalny: nie ogląda się jej, lecz się ją przeżywa. Wzbudzała zainteresowanie głównie Millais’a, Hunta i Browna.

Nowa technika W dziewiętnastowiecznym malarstwie tradycyjnie używano bitumenu, brązowego barwnika pozwalającego na uzyskanie miękkich i ciemnych kolorów. Głęboki, brązowy odcień łamano kontrastowym światłem, powstałym po nałożeniu białego barwnika. Prerafaelici tworzyli w technice wykorzystywanej w malarstwie ściennym, adaptowanej na własne potrzeby. Dzięki niej zadziwiali czystością i intensywnością kolorów.