Wybrany sposób malowania wymagał bezbłędnego dobierania kolorów i odcieni, gdyż raz popełnionego błędu nie można było zamaskować kolejnymi warstwami farby.

Ruskin i prerafaelici Zwrot w ocenie prac prerafaelitów przez krytykę nastąpił po spotkaniu artystów z Johnem Ruskinem. Gdy Rossetti zdradził nieopatrznie znaczenie liter „P. R. B.”, którymi sygnował obrazy, potępiła to wzburzona opinia publiczna. W tej sytuacji Ruskin, 42-letni historyk sztuki, zyskał duże uznanie po swoich pierwszych wystąpieniach w obronie malarstwa Williama Turnera. W 1851 roku wysłał do „Timesa” dwa listy, w których otwarcie bronił prac młodych malarzy. W tym samym roku Ruskin opublikował esej, zatytułowany „Prerafaelici”, prezentujący ich sztukę w kontekście współczesnej sztuki europejskiej i porównujący ją z twórczością Turnera.

Naśladowcy Początkowo Bractwo Prerafaelitów miało charakter ezoterycznego stowarzyszenia, które z biegiem czasu zaczęło otwierać się na publiczność, wyjaśniając znaczenie swej działalności poprzez artykuły zamieszczane w „The Germ” i uczestniczenie w szerszych dyskusjach. Ich świeżość i szczerość widać w pracach Hughesa, Dyce’a, Wallisa, Bowera, Bretta i Lindsaya Windusa;