pisał on, że władca „zapewniał sprawiedliwość zarówno bogatym, jak i biednym” dodając, że „mało sypiał i mało jadł, i dbał tylko o to, żeby wszyscy ludzie spotkawszy władcę, odchodzili pełni radości i podziwu”. Takie relacje nie są w pełni pokazać władzę i dominację frankońskich królów, takich jak Dagobert, który wraz ze swoim ojcem Chlotarem tak sprawnie władał królestwem, że historyk Patrick Geary opisał okres ich połączonych rządów jako „apogeum królewskiej władzy Merowingów”.
Podsumowanie rządów Dagobert przeszedł do historii jako jeden z największych frankońskich królów, pomimo jego przeciętnej historii wojskowej (por. jego porażki z Sasami i Wendami), utrzymując swoje ziemie przeciwko wschodnim hordom i szlachcie z terenów tak odległych, jak Bawaria, którzy starali się o jego zwierzchnictwo. Choć zmarł w wieku zaledwie trzydziestu sześciu lat, przez większość historyków Dagobert uważany jest za ostatniego z wielkich królów Merowingów, co nie oznacza, iż nastąpił znaczny spadek władzy Franków, szczególnie w świetle pism Pawła Diakona i Jana z Toledo. J.M. Wallace-Hadrill stwierdził, że Dagobert „miał bezwzględną energię niczym Chlodwig i przebiegłość niczym Karol Wielki”.