Oba teleskopy niskich energii (LE, Low Energy) i ich detektory były identyczne. Każdy teleskop ważył 30 kg i pobierał 5 W mocy. Ogniskowa wynosiła 1,1 m, a zewnętrzna średnica 0,3 m. Górną granicą czułości teleskopu była energia 2 keV. Jako detektor umieszczany w ognisku służył, zamiennie, detektor CMA lub PSD. CMA mógł też współpracować z siatką dyfrakcyjną. Detektory CMA właściwie nie były czułe w paśmie prom. X, ale różne rodzaje filtrów dawały podstawowe informacje spektralne (analogicznie do fotometrii UBV). Wybór filtru decydował o zakresie czułości. Efektywność detekcji CMA malała od 30% przy 0,15 keV do 7% przy 1,5 keV. CMA były czułe na promieniowanie UV, przez co mogły być „zanieczyszczane” światłem gwiazd o typie widmowym O i B. Różne rodzaje filtrów charakteryzowały się różnym poziomem „zanieczyszczenia”. Borowodorowe filtry były wolne od zanieczyszczenia UV i relatywnie bezpieczniejsze niż Al/P, z wyjątkiem bardzo jasnych i młodych gwiazd. Także, sygnały sumacyjne z CMA dostarczały prostej metody odróżnienia źródeł promieniowania X i UV. Najczęściej używanymi filtrami w czasie misji były: 3000 Lexan, Al/P i borowodorowy (boron). Wielkość zliczania tła cząsteczkowego przez CMA wynosiła typowo 8x10−6 zliczeń/s/piksel w centrum (piksel stanowiły 4 s łuku). Wartość ta zależała od siły wiatru słonecznego.