W 90% obserwacji średnia wielkość zliczania tła mieściła się w dwukrotnej wartości odpowiadającej „spokojnemu” Słońcu. Średni próg detekcji dla 104 sekundowej ekspozycji (typowy minimalny czas obserwacji), z centralnym promieniem detektora 12 minut łuku, używając filtru 3000 Lexan, wynosił 2x10−3 zliczeń/s. Dla obserwacji dłuższych niż kilka tysięcy sekund, czułość CMA była ograniczona. Pozycja źródła mogła być oszacowana z promieniem błędu wynoszącym 6" łuku i 8" łuku z poziomem ufności, odpowiednio, 67% i 90%, na środkowych 12' łuku pola widzenia. Z instrumentami związanymi z teleskopami LE zanotowano wiele problemów. Oba PSD zawiodły jeszcze w czasie trwania fazy weryfikacji. Jeden z CMA (CMA teleskopu nr 2) zawiódł 28 października 1983. Mechanizm wstawiania siatki dyfrakcyjnej przed teleskop nr 1 zawiódł 15 września 1983, eliminując tym samym możliwości badań spektroskopowych. Pozostała jednostka CMA funkcjonowała dobrze aż do zakończenia misji.
Licznik proporcjonalny średnich energii (1 – 50 keV, FOV 45' łuku FWHM, 1600 cm²):