Od momentu, gdy poziom tła mierzony przez część odchyloną różnił się od tła mierzonego przez część patrzącą na źródło, były tworzone spektra różnicowe by skorygować ten efekt. 20 sierpnia 1985 jeden z detektorów uległ awarii. Sporadycznie, z powodu małych usterek detektora i/lub zmniejszenia wzmocnienia, obserwacje były podejmowane przy niedziałającym jednym lub kilku detektorach. Ważną rolę w pracy instrumentu odegrał komputer pokładowy. Zależnie od obiektu obserwacji, program komputera zawierał różne rozdzielczości czasowe niosące różne informacje spektralne przy różnym stopniu wykorzystania łączy telemetrii. Dwa z trzech programów były uruchamiane jednocześnie. Typowo, obserwacje były podejmowane z pierwszorzędnym programem spektralnym i drugorzędnym programem wysokiej rozdzielczości czasowej.
Gazowy scyntylacyjny licznik proporcjonalny (2 – 20 keV, 100 cm²):
Licznik miał masę 8 kg i zużywał 5 W energii. Spektra były analizowane w 256 kanałach. Używane były trzy różne tryby wzmocnienia elektronicznego, dla trzech różnych zakresów czułości: wzmoc. 1 = 2 – 32 keV, wzmoc. 2 = 2 – 16 keV i wzmoc. 0,5 = 2 – 64 keV. Ten ostatni był używany tylko przy bardzo jasnym źródle Sco X-1.