W przeciwieństwie do lekkich bombowców, używanych głównie przez lotnictwo armii, większe bombowce wchodziły w skład RNAS i były używane do ataków przeciw celom przemysłowym i bazom morskim oraz bazom sterowców.
Maszyny średniej wielkości były reprezentowane w niewielkiej liczbie, na korzyść bombowców ciężkich. Pierwszym bombowcem średnim był duży jednosilnikowy dwupłat Short Bomber z 1916, zabierający 420 kg bomb i wyprodukowany w ilości 84 sztuki. Kolejnym był dwusilnikowy Blackburn Kangaroo z 1917, zabierający 490 kg bomb, lecz wyprodukowany w liczbie zaledwie 18 sztuk i używany głównie jako morski samolot patrolowy.
W braku własnych bombowców ciężkich, Brytyjczycy początkowo zakupili i używali pewną liczbę włoskich Caproni Ca.3, Ca.4 i Ca.5. Własny typ udanych bombowców ciężkich zaczęły następnie rozwijać brytyjskie zakłady Handley Page. Pierwszym z nich był dwusilnikowy O/100 (H.P.11)z końca 1916 o udźwigu bomb 900 kg, wyprodukowany w liczbie 46 sztuk. Samoloty te wzięły udział w ofensywie bombowej 1917 roku. Początkowo stosowane były do nalotów dziennych, lecz wraz ze wzrostem zagrożenia ze strony myśliwców, zaczęły być używane jako bombowce nocne. Jego rozwinięciem był O/400 (H.P.12) wyprodukowany w liczbie 400 sztuk przed końcem wojny. Najcięższa bomba przenoszona przez te samoloty to 800 kg.