Często za ludzi honorowych uważa się rycerzy i oficerów, a kłamców i lichwiarzy za niehonorowych, lecz jest to daleko posunięte uproszczenie. Natomiast prawie wszystkie środowiska za ludzi bez honoru uważają donosicieli, oszustów, ludzi złośliwych i podłych, a przytłaczająca większość hieny cmentarne.
Działanie zgodnie z honorem, czasem specyficznie pojmowanym, ma duże znaczenie w organizacjach i grupach niejawnych.
W polskiej historii i literaturze honor jest często łączony z patriotyzmem i bohaterstwem.
Typowe zachowania (w nawiasach określenia grup, niektóre uważane za obraźliwe)
Uznawane za honorowe przyznanie się do błędu dotrzymanie słowa bronienie osób nękanych występowanie w obronie własnej godności, dobrego imienia swojej rodziny czy grupy zwrot długu bezinteresowna pomoc w nagłych wypadkach (wolontariusze). obrona ojczyzny (patrioci) zemsta za doznane krzywdy zakończenie walki w przypadku przeciwnika konającego lub bezbronnego (według niektórych koncepcji honoru, zasada ta nie obowiązuje jeżeli walka jest zemstą) podtrzymywanie swoich racji (z zastrzeżeniem punktu pierwszego) obrona słabszych