Uznawane za niehonorowe kłamanie w żywe oczy, niepomaganie swoim w potrzebie, nastawianie ludzi przeciwko sobie nawzajem, kopanie leżącego, zdrada, okradanie i oszukiwanie sierot, pogorzelców itp. (hieny cmentarne), zmiana poglądów w zależności od sytuacji (oportuniści i pochlebcy), czytanie cudzej korespondencji (bez zgody nadawcy lub adresata) nieuznanie przegranej w sporcie, wyborach lub losowaniu. znęcanie się nad młodszymi, słabszymi itp.
Kultura honoru i kultura prawa Z punktu widzenia antropologii społeczeństwa dzieli się na takie, w których dominuje kodeks honorowy i takie, w których dominuje kodeks prawny.
Pierwotna postać honoru została wypracowana przez ludzi żyjących w społeczeństwach, które nie miały sprawnego systemu prawnego, jak koczownicy (patrz: Pasztunwali) lub różnego rodzaju ludzie „pogranicza”: kowboje, polska szlachta itp. Ze względu na brak organizacji zdolnych do formułowania i egzekwowania prawa, najbardziej racjonalnym zachowaniem jest właśnie przestrzeganie zasad honoru, czyli substytutu prawa.
Honor oznacza w tym przypadku błyskawiczną i zwykle silnie przesadzoną osobistą reakcję na czyn, który uważa się za zabroniony moralnie lub obyczajowo, przy czym to do osoby „honorowej” należy prawo wymierzenia kary.