W okresie świątecznym odwiedziny kawalera w domu, w którym była panna na wydaniu – traktowano zawsze, jako przyjście w konkury i deklaracja matrymonialnych zamiarów.
Kogut stał się częścią wyobrażeń ludowych o płodności i seksualności, często wykorzystywano jego postać w przyśpiewkach na weselach, a także podczas żniw. Oto jedna z nich jaką śpiewano na Mazowszu (Gajek, 1934): „Za piecem, za piecem ale nie za tym – siedzi kokoszka z kurkiem czubatym. Sio kurku, sio kurku zza pieca tego, Ŝebyś ty nie zrobił kokoszce co złego. Sio kurku, sio kurku! z mego zapiecka, Ŝebyś ty nie zrobił kokoszce dziecka. Nie myślę, nie myślę o głupie dzieje ja przy swojej kokoszce nóŜki grzeję”. A w Poznańskiem: „Pieje kogutek, pieje kuraś – pójdź do domu nic nie wskórasz”. Zwyczaj chodzenia po dyngusie pojawiał się jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym.
Zobacz też kogut (symbolika)
Przypisy
Bibliografia Barbara Ogrodowska, Zwyczaje, obrzędy i tradycje w Polsce, Verbinum, Warszawa 2001. Danuta Sztych, Zwierzęta gospodarskie w polskiej kulturze ludowej, Wiadomości Zootechniczne, R. XLVI (2008), 2: 39-47 Danuta Sztych, Kogut w kulturze magicznej, Wiadomości Zootechniczne, R. L (2012), 4: 77–84 Józef Gajek, Kogut w wierzeniach ludowych, Lwów 1934
Kategoria:Zwyczaje słowiańskie Kategoria:Zwyczaje wielkanocne Kategoria:Polskie obrzędy i zwyczaje ludowe Kategoria:Wielkanoc w słowiańskiej tradycji