504..
Uzbrojenie left|300px|thumb|Wymierzenie długości xystonu na mozaice z przedstawieniem bitwy pod Issos Wskutek braku odpowiednich wierzchowców oraz siodła i strzemion, tesalska i macedońska jazda Aleksandra Wielkiego niezdolna była do szarży długimi włóczniami (kopiami) stosowanymi później skutecznie w średniowieczuIch niewielkie wzrostem, niepodkute konie porównuje się z krępymi kucami, choć wkrótce zapoczątkowano hodowlę cięższych wierzchowców bojowych pełnej krwi, zdobytych na Persach (Peter Green: Aleksander Wielki. Biografia, dz. cyt., s. 40).. Zaczepne uzbrojenie hetajra stanowiła włócznia, zwana xystonem, o długości co najmniej 3 metrów (12,5 stopy), co pozwalało mu zmierzyć się z włóczniami tradycyjnej falangi greckiej, które osiągały długość do 2,5 metra (znacznie krótsza jednak od używanych przez macedońską piechotę saris).
Uzbrojeniem hetajrów był też krótki zakrzywiony miecz (kopis), użyteczny w walce wręcz w ścisku bitwy. Do osłony służył metalowy kirys z dodatkową osłoną ud (pteryges) oraz tarcza i hełm beocki o kształcie kapalinu (przeznaczony specjalnie dla jazdy, nie ograniczający pola widzenia), a także nagolenniki.