W zakresie ochrony konia Ksenofont wprawdzie zalecał stosowanie metalowych napierśników i naczółków, dotąd jednak nie znaleziono podobnych elementów końskiej zbroi z tego okresuPeter Connolly: Grecja i Rzym na wojnie, dz. cyt., s. 88..
Wykorzystanie mały|Hełm beocki używany przez ciężką kawalerię macedońską Aleksander w swych wojskach miał do dyspozycji zarówno jazdę ciężką przeznaczoną do rozbicia skrzydła nieprzyjaciela, jak i lekką do ścigania uciekinierów z pola bitwy, co później stało się normą w armiach czasów hellenistycznychGuy Rachet: Słownik cywilizacji greckiej, dz. cyt., s. 180.. Walczący najczęściej w szyku kolumny lub klina hetajrowie byli (w przeciwieństwie do ówczesnej jazdy greckiej) używani nie do przygodnych starć (potyczek), osłaniania skrzydeł i pościgu za nieprzyjacielem, lecz zawsze jako główna siła uderzeniowa. Jednostki te tworzyły swoistą pięść pancerną, którą zwykle uderzano z flanki na siły zaangażowane w bój z macedońską falangą.
Szarże hetajrów rozstrzygnęły na korzyść macedońskich królów m.in. bitwy pod Cheroneą (jazda macedońska dowodzona przez Aleksandra, syna Filipa II przeszła przez lukę pomiędzy oddziałami greckimi na ich tyły, co zapewniło zwycięstwo Macedończykom), Issos i Gaugamelą.