Decyzja ta była elementem szerszej reformy, w której status miasta utraciło 338 spośród 452 ówczesnych miast Królestwa Polskiego, przede wszystkim niewielkich ośrodków o słabo rozwiniętej gospodarce miejskiej.
Pomimo formalnej degradacji miejscowość nadal pełniła funkcje handlowe i usługowe. W 1880 roku Bieżuń liczył 2535 mieszkańców i 234 domy, z których zaledwie trzy były murowane. W końcu XIX wieku rozbudowano kościół parafialny, a w 1899 roku powstał niewielki szpital dysponujący dziesięcioma łóżkami.
XX wiek