Recenzenci podkreślali prywatny i anegdotyczny charakter rozmów Wiśniewskiego, dzięki któremu przedstawiani autorzy ukazywali się młodym czytelnikom nie tylko jako twórcy znani z podręczników, lecz także jako ludzie z własnymi doświadczeniami, wspomnieniami, młodzieńczymi fascynacjami i osobistymi problemami. Maruszewski zauważał, że rozmowy pozwalają poznać m.in. szkolne lata pisarzy, ich pierwsze zainteresowania literackie oraz późniejsze doświadczenia, a tym samym zmniejszają dystans między czytelnikiem a twórcą. Recenzent dostrzegał zarazem ewolucję warsztatu Wiśniewskiego: o ile w pierwszym tomie więcej miejsca poświęcono prywatnemu rysowi rozmówców, o tyle w drugim autor w większym stopniu dążył do ukazania ich indywidualnych cech poprzez przywoływanie dylematów, refleksji i przemyśleń dotyczących własnego życia, estetyki oraz szerzej rozumianej kultury. Jednocześnie wskazywał na ograniczenia tej metody: Wiśniewski stosunkowo rzadko podejmował polemikę z rozmówcami, przez co niektóre próby uzyskania wspomnień z lat szkolnych bywały schematyczne. Mimo tych zastrzeżeń Maruszewski oceniał rozmowy jako sugestywne i pozwalające dotrzeć do rozmówców poprzez ich poglądy na warsztat, artystyczne i życiowe aspiracje, a także ukrywane porażki i ambicje.