Historia Wygląd i pochodzenie korony Tradycja wiąże koronę z 1000 r., w którym Stefan I Święty miał ją otrzymać w darze od papieża Sylwestra II. Prawdopodobnie jednak Korona Świętego Stefana jest nieco młodsza i nie należała do Stefana I. Składa się z dwóch głównych części różniących się stylem wykonania i językiem inskrypcji: dolnej Corona graeca i górnej Corona latina. Starsza Corona latina jest przypuszczalnie dziełem złotników włoskich i została wykonana w I połowie XI wieku. Tworzą ją dwie łukowato wygięte ku górze taśmy ze złotej blachy krzyżujące się pod kątem prostym, tworzące krzyż równoramienny. Szczyt tej korony, w miejscu skrzyżowania obu kabłąków przykrywa od góry kwadratowa złota blaszka. Wszystkie te trzy elementy są zdobione na obrzeżach czerwonymi almandynami oraz perłami umieszczonymi w złotym filigranowym ornamencie, a w środkowych polach złotymi płytkami z emaliowanymi przedstawieniami figuralnymi: apostołów na kabłąkach (dwie płytki na każdą połówkę kabłąka, w sumie osiem) i Pantokratora na kwadratowej płytce centralnej. Wyobrażenia apostołów mają podpisy w języku łacińskim. Nowsza Corona graeca z II połowy XI w. jest dziełem mistrzów bizantyjskich i ma postać diademu ze złotej blachy.