thumb|upright=1.2|Wendowie w szerszym (Połabie) i węższym (Słowińcy) znaczeniu we wczesnym średniowieczu na niemieckiej mapie. Wendowie (; nord. Venðar, Vinðar; duń. Vendere; szw. Vender, łac. Vinidi, Winuli, Sclavi, Vandali) – historyczne określenie Słowian nadbałtyckich w językach germańskich, wspólne dla Połabian, Łużyczan i Pomorzan, zamieszkujących na wschód od Danii, na terenach od Meklemburgii i Rugii do Gdańska.
W średniowieczu termin „Wendowie” był w tych językach synonimem Słowian, w tym Polaków. Był też używany w literaturze w odniesieniu do Słowian zachodnich i południowych żyjących w Świętym Cesarstwie Rzymskim.
Termin ten uważa się za wcześniejszą nazwę Pomorzan, Kaszubów i SłowińcówStefan Ramułt, Słownik języka pomorskiego, czyli kaszubskiego, Gdańsk, 2003, p. 469/XVII. Obecnie używany w Niemczech w odniesieniu do Serbów Łużyckich.
Nazwa przetrwała w językach bałto-fińskich (fiński: Venäjä, estoński: Vene, karelski: Veneä) oznaczając współczesną Rosję.
Historia
thumb|Europa około 900 roku według anglosaskiego opisu świata Alfreda Wielkiego. Widoczny Weonodland, kraj Słowian (mapa z 1773).