Średniowieczne określenie Słowian nadbałtyckich jako Wendów może mieć związek ze starożytną nazwą ludu Wenedów (łac. Venedi, Veneti), którą określano w źródłach antycznych mieszkańców ziem polskich (nad Wisłą i Bałtykiem) od I do IV wieku naszej ery. Trwa spór, czy nazwa ta dotyczy przodków Słowian, ludów celtyckich, germańskich Wandalów czy innego ludu.
We wczesnym średniowieczu (od VI wieku) w źródłach określano Wenetami/Wenedami/Wendami już niewątpliwie Słowian nadbałtyckich (np. Jordanes w dziele Getica z 551 roku). Prawdopodobnie nazwa wcześniejszego ludu została przeniesiona na Słowian, którzy dotarli wówczas nad Bałtyk.
Około roku 900 król Wesseksu Alfred Wielki zawarł w swoim anglosaskim dziele relację Wulfstana z podróży do Truso, który mijał po drodze Weonodland, czyli „kraj Wendów” („Słowiańszczyznę” według przekładu G. Labudy)Marek F. Jagodziński Truso. Między Weonodlandem a Witlandem, Elbląg 2010.
Skandynawowie (wikingowie) określali południowe wybrzeża Bałtyku jako Vendland, Vindland, co dotyczyło głównie Pomorza. W sagach występuje nazwa kraju Vinðlandi, a jego król Burysław określany jest jako Vinðakonungr, „król Słowian”, lub konungr í Vinðlandi, „król kraju Słowian” (łac. rex Slaviae)Jerzy Strzelczyk, Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian, 1998..