Badania języka połabskiego zapoczątkował Christian Hennig w Vocabularium Venedicum z 1705 roku. Językiem Wendów zajmował się również Johann Heinrich Jugler, autor Vollständiges Lüneburgisch-Wendisches Wörterbuch, a ich historię i kulturę opisywał Johann Parum Schultze w Die Wendländische Bauernchronik.
Tytuł "król Wendów"
Władcy Danii od XII wieku i władcy Szwecji od XVI wieku nosili tytuł "króla Wendów" (duń. Vendernes Konge, szw. Vendes konung).
Początki duńskiego tytułu siegają roku 1129, gdy książę jutlandzki Kanut Lavard rozszerzył swoje panowanie na ziemie Obodrytów po śmierci synów księcia Henryka Gotszalkowica i otrzymał od cesarza Lotara III tytuł króla lub księcia (knes) Wendów.
Jego wnuk Kanut VI był zaś pierwszym królem Danii, który po pokonaniu w 1184/85 pomorskiego księcia Bogusława I zaczął tytułować się oficjalnie królem Wendów. Królowie Danii nosili ten tytuł do 1972 roku. Po łacinie używano odpowiednika rex Sclavorum, czyli "król Słowian", a od XVI wieku również rex Vandalorum, co wynikło z historycznego pomieszania Wandalów z Wendami
Około roku 1540 tego samego tytułu zaczął używać szwedzki król Gustaw I Waza, który również podnosił pretensje do panowania nad Pomorzem Zachodnim. Królowie Szwecji nosili ten tytuł do 1973 roku.