Stefan I z Blois (ur. ok. 1097 w Blois, zm. 25 października 1154 w Dover) – ostatni król Anglii z dynastii normandzkiej, młodszy syn Stefana II Henryka, hrabiego Blois, i Adeli, córki Wilhelma Zdobywcy. Tron objął po śmierci swojego wuja, Henryka I. Przez cały okres panowania toczył walkę o władzę z córką Henryka I, Matyldą, i jej synem, Henrykiem.
Wczesne lata Stefan urodził się w 1096 lub 1097 w rodzinnym hrabstwie Blois. Jego starszym bratem był Tybald II z Szampanii, a młodszym – Henryk z Blois, biskup Winchesteru. Jego ojciec zginął na wyprawie krzyżowej, gdy Stefan miał ok. 5 lat. W 1106 znalazł się na dworze swojego wuja, króla Anglii Henryka I Beauclerca. W 1112 odziedziczył hrabstwo Mortain, zaś w 1128 został współrządcą hrabstwa Boulogne u boku swojej żony, Matyldy. Stefan cieszył się zaufaniem króla Henryka, który nadał mu liczne włości po obu stronach kanału La Manche.
U boku króla brał udział w oblężeniu Evreux w 1119 podczas I wojny z pretendentem Wilhelmem Clito. Rok później miał odbyć podróż z Anglii na kontynent na pokładzie Białego Statku, ale przeszkodziła mu w tym choroba. Dzięki temu nie zginął w katastrofie morskiej u wybrzeży Normandii, gdzie życie stracił m.in. jedyny syn Henryka, Wilhelm Adelin.