Ostateczny odbiór czołgów nastąpił w sierpniu 1934 roku. Początkowo były one uzbrojone w dwa karabiny maszynowe 7,92 mm Hotchkiss wz.25, lecz w maju 1933 roku zdecydowano 16 z nich uzbroić w nkm 13,2 mm Hotchkiss wz. 30, a dalsze 6 – tymczasowo w krótkolufowe francuskie działko 37 mm wz. SA, przy czym w obu wersjach w lewej wieży pozostał karabin maszynowy kalibru 7,92 mm. Zdecydowano także o wymianie karabinów maszynowych wz. 25 na chłodzone wodą wz. 30, lecz przeciągnęło się to w części czołgów do kolejnego roku.
thumb|left|Polski jednowieżowy czołg Vickers E typ B, ok. 1938 W celu wzmocnienia siły ognia, jeszcze 9 listopada 1932 roku zdecydowano przebudować 22 czołgi na wersję jednowieżową (typ B) i w tym celu zakupiono brytyjskie wieże, uzbrojone w działko 47 mm. Sprzężonym uzbrojeniem był polski km wz. 30. Wieże te dostarczono w marcu 1934 roku i następnie do 1935 roku 22 czołgi zostały przebudowane na jednowieżowe. Pozostałe 16 czołgów dwuwieżowych pozostało uzbrojone w wkm 13,2 mm wz. 30 i km 7,92 mm wz. 30. Wreszcie, w 1937 roku wycofano wkm 13,2 mm z broni pancernych i czołgi dwuwieżowe otrzymały ostateczne uzbrojenie w dwa karabiny maszynowe 7,92 mm wz. 30.