Równolegle ze swoją działalnością naukową Peradze utrzymywał kontakt ze środowiskiem emigrantów gruzińskich w Europie. W 1929 współtworzył etnicznie gruzińską parafię św. Nino w Paryżu w jurysdykcji Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Była to wówczas jedyna gruzińskojęzyczna placówka duszpasterska poza Gruzją. Początkowo parafia nie posiadała stałego proboszcza, gdyż Peradze, pragnąc skupić się na pracy naukowej, odmówił przyjęcia święceń kapłańskich. W czasie gdy rozważał zmianę tej decyzji, ciężko zachorował. Będąc bliskim śmierci miał doświadczyć widzenia, które przesądziło o jego dalszych działaniach.
18 kwietnia 1931 złożył śluby zakonne w katedrze św. Zofii w Londynie. Następnego dnia przyjął święcenia diakońskie, zaś 25 maja w katedrze św. Stefana w Paryżu został hieromnichem, zachowując dotychczasowe imię. Uczynił to mimo próśb matki, która uważała, że przyjęcie święceń kapłańskich ostatecznie uniemożliwi mu powrót do Gruzji, oraz otrzymanej propozycji podjęcia pracy naukowej na uniwersytecie w Leningradzie. Będąc już duchownym, został proboszczem parafii św. Nino, gdzie po raz pierwszy odprawił Świętą Liturgię 31 maja 1931.