Taką datację odrzuca Alina Cała, która wskazuje na brak wzmianek o występowaniu obyczaju wieszania Judasza na ziemiach polskich w XVIII w., w szczególności na terenie Podkarpacia. W jej ocenie obrzęd ten został wprowadzony sztucznie do kultury ludowej wraz z antysemityzmem od końca XIX w., prawdopodobnie przez duchowieństwo katolickie. Etnografowie z Muzeum Etnograficznego w Rzeszowie podają, że obrzęd przybierał w XIX w. antysemicki charakter i był zakazywany przez władze austriackie jako powodujący napięcia społeczne.

Wczesna, nieokreślona geograficznie wzmianka o zrzucaniu w Wielką Środę kukły Judasza z wieży kościelnej, włóczeniu jej ulicami i biciu napotkanych Żydów przez młodzież męską znalazła się w napisanym w 1788, a wydanym drukiem w 1840 Opisie obyczajów za panowania Augusta III ks. Jędrzeja Kitowicza. W relacji Kitowicza, u którego często pojawia się motyw karnawalizacji, była to zabawa urządzana przez „chłopców swawolnych”, którzy czerpali rozrywkę z naśladowania księży i po kilku latach zanikła na skutek interwencji profesorów i urzędników.