Emmanuel Mounier (ur. 1 kwietnia 1905 w Grenoble, zm. 22 marca 1950 w Châtenay-Malabry pod Paryżem) – francuski filozof personalista, działacz społeczny, publicysta i krytyk literacki. Założyciel i redaktor naczelny czasopisma "Esprit", animator ruchu intelektualistów o tej samej nazwie. Propagator personalizmu wspólnotowego.
Życiorys Urodził się w Grenoble w wybitnie katolickiej rodzinie miejscowego aptekarza. Po przerwaniu studiów medycznych, na które wstąpił zgodnie z wolą ojca, zaczął studiować filozofię na uniwersytecie w Grenoble pod kierunkiem Jacques’a Chevaliera, ucznia Henriego Bergsona. Od 1927 Mounier kontynuował studia filozoficzne na Sorbonie. Jego przyjaciółmi byli m.in. Jacques Maritain, Jean Daniélou, Nikołaj Bierdiajew i Gabriel Marcel.
W 1932 założył miesięcznik „Esprit”, z którym była związana cała jego późniejsza działalność społeczna i publicystyczna. W latach 1933–1939 nauczał we francuskim gimnazjum w Brukseli. W 1935 ożenił się z Paulette Leclercq i przeniósł się do Brukseli. Małżonkom urodziły się trzy córki. We wrześniu 1939 zaciągnął się do strzelców alpejskich. Po klęsce Francji w 1940 trzy tygodnie przebywał w niemieckiej niewoli. W 1942 aresztowany i uwięziony przez reżim Vichy z powodu współpracy z ruchem oporu.