Cadykowie dynastii Ger uznawani byli za autorytet halachiczny nie tylko przez własnych zwolenników, ale także przez członków innych grup chasydzkich. Na początku XX wieku była to największa dynastia chasydzka na ziemiach polskich, do dynastii przynależała ¼ wszystkich chasydzkich domów modlitewnych. W początkach XX wieku w polskim chasydyzmie widoczny był podział na dwie główne frakcje: frakcja grupy Ger i dynastii z nią związanych oraz frakcja grupy Aleksander. Od 1907 roku dynastia Ger pozostawała w konflikcie z dynastią Aleksander. Rozpoczął się od lokalnego sporu w Zduńskiej Woli, dotyczącego mianowania nowego rabina miasta. Do 1907 roku władza w rabinacie należała do chasydów z dynastii Kock i Ger, dynastia Aleksander przedstawiła wówczas jednak własnego kandydata. Konflikt dotyczący mianowania rabina w Zduńskiej Woli trwał do 1915 roku, do tego czasu przekształcił się jednak w rywalizację w skali ogólnokrajowej. Dynastie Ger i Aleksander rywalizowały ze sobą o rabinaty w wielu miejscowościach oraz o reprezentację polityczną chasydów w Sejmie. Konflikt przenosił się również na płaszczyznę żydowskiej polityki nieortodoksyjnej, polityki polskiej oraz nawet na arenę międzynarodową. Spór objawiał się m.in. tym, że dynastia Ger utożsamiała się z ruchem Agudat Israel, a Aleksander z partią Mizrachi. W latach 20.