Obie armie różniły się w systemie rekrutacji. Na południu, gdy regiment odnosił poważne straty, otrzymywał uzupełnienia. Na północy taki regiment rozwiązywano, tworząc w jego miejsce nowy. Skutkowało to tym, że konfederaci łatwo uzupełniali swe siły, bowiem rekruci dołączali do weteranów, podczas gdy unioniści musieli od początku szkolić nowych rekrutów.
Artyleria obu stron zorganizowana była nieco inaczej. W Armii Unii regiment artylerii składał się z dwóch batalionów, te zaś z pięciu 4-6-działowych baterii. Połowa artylerii korpuśnej stanowiła rezerwę operacyjną, zaś rezerwa armijna składała się z około stu dział. W Armii Konfederacji dywizja piechoty posiadała batalion artyleryjski składający się z 4 baterii, a w każdym korpusie były dwa bataliony rezerwy.
Artyleria polowa używała wielu różnych armat, haubic i moździerzy. Oto kilka wybranych typów: 12-funtowa gładkolufowa armata typu „Napoleon 1857” gładkolufowe haubice 6-, 12-, 24- i 32-funtowe gwintowane armaty Parrota 10-, 20- i 30-funtowe 10-funtowe gwintowane armaty Rodman i Ordnance