Pocisk AGM-78 oznaczono nazwą STARM, będącą skrótem pełnego oznaczenia Standard ARM. Pierwsza wersja pocisku A1 Mod 0 była właściwie wystrzeliwaną z powietrza odmianą pocisku RIM-66 z głowicą naprowadzającą się na źródło promieniowania radarowego od pocisku Shrike. Napęd pocisku stanowił silnik rakietowy Aerojet Mark 27 MOD 4. Zaletą była cięższa głowica, większy zasięg (ponad 90 km) i wyższa prędkość lotu, zmniejszająca czas reakcji obsługi radaru. Chociaż nowy pocisk był efektywniejszy niż poprzednik, to był również znacznie droższy niż AGM-45 (ok. 20 razy), który pozostał w produkcji i służbie nawet dłużej. Ujemną cechą były również duże rozmiary i masa, ograniczające możliwość jego użycia. Nowy pocisk był przeznaczony do przenoszenia przez samoloty F-4G Wild Weasel, F-105F/G Thunderchief i A-6B/E Intruder.
Wersje pocisku AGM-78 Równolegle z pociskiem pierwszej wersji AGM-78A zbudowano pocisk ćwiczebny ATM-78A o tej samej masie i wymiarach, ale pozbawiony systemów naprowadzających, głowicy bojowej i silnika.
W wersji AGM-78A2 wprowadzono system BDA (Bomb Damage Assessment), oraz fosforowy znacznik celu, którego zadaniem było wskazanie miejsca uderzenia pocisku innym samolotom, których zadaniem było kontynuowanie ataku.