W 1969 wprowadzono do produkcji ulepszony model AGM-78B z systemem naprowadzającym zdolnym namierzać radary pracujące w różnych pasmach, tak aby przed startem samolotu nie było konieczne wybieranie jednej z wielu głowic. Zainstalowano również prostą pamięć umożliwiającą zapisanie pozycji celu i kontynuowanie lotu pocisku również po wyłączeniu wysyłającego promieniowanie wrogiego radaru. Pociski przeciwradarowe poprzednich generacji gubiły cel po ustaniu promieniowania radaru, więc cykliczne włączanie i wyłączanie radarów baterii przeciwlotniczych było najpowszechniej stosowanym środkiem przed atakującymi je pociskami.
Część pocisków starszej wersji AGM-78A1 zmodernizowano przez dodanie nowej głowicy naprowadzającej z układem pamięci. Tak zmodyfikowane pociski oznaczono jako AGM-78A4. Pociski AGM-78B były najważniejszą i najczęściej używaną wersją, zwłaszcza przez samoloty USAF F-4G Phantom II wykonujące misje Wild Weasel.
Wersja ćwiczebna pocisku AGM-78B nosiła oznaczenie ATM-78B.