Obraz ten wskazuje inspirację dużym portretem rodziny Pembroke (1634–35) autorstwa barokowego artysty, Antoona van Dycka, którego styl wpłynął znacząco na XVIII-wieczne angielskie malarstwo portretowe.
Podczas dwuletniego pobytu w Rzymie Reynolds studiował starożytne rzeźby i malarstwo włoskie. Wiedza wyniesiona z owych studiów miała wpływ na całą jego późniejszą twórczość. Wracając do Anglii poprzez Florencję, Bolonię i Wenecję miał również okazję zapoznać się z płótnami renesansowych malarzy weneckich – Tycjana, Tintoretta i Veronese. Weneckie malarstwo skupiające uwagę na kolorze i efektach światłocieniowych także wywarło trwały ślad na jego stylu, chociaż ucząc młodych artystów kładł nacisk na rzeźbiarską definicję formy charakterystyczną dla szkoły florenckiej i rzymskiej.
Od 1753 do końca życia Reynolds mieszkał i pracował w Londynie. Od początku swojego pobytu w stolicy otrzymywał wiele zamówień na portrety. Wkrótce musiał zatrudnić pracowników do swojej pracowni by móc uporać się z nawałem pracy. Obrazy z tego okresu miały w sobie dużo energii i naturalności, co widać np. w Portrecie Augustusa Keppela (1752–53). Poza modela nawiązuje do układu ciała Apolla Belwederskiego, antycznej kopii hellenistycznego posągu.