Jednakże ukazanie portretowanej osoby (oficera marynarki) kroczącej wzdłuż nadbrzeża wprowadza w nową tradycję do angielskiego malarstwa portretowego. W tych pierwszych latach w Londynie wpływy weneckie w twórczości Reynoldsa były najbardziej widoczne w takich obrazach, jak: Portret lorda Cathcarta (1753/54), czy Portret lorda Ludlowa (1755). Za urok i wnikliwą obserwację cenione są dzieła, jak: Portret Nelly O'Brien (1762–64) czy Georgiana, hrabianka Spencer, z córką (1761).
W latach 60. XVIII stulecia styl Reynoldsa stał się bardziej klasyczny i stracił na śmiałości. Artysta tworzył pod wpływem barokowego malarstwa XVII-wiecznej szkoły bolońskiej, a także interesował się grecko-rzymskim antykiem, podobnie jak znaczna część Europy w tym czasie. Pozy i ubrania modeli przybierały sztywno antyczny wzorzec, co prowadziło do utraty pewnej empatii i zdolności oddania uczuć modela widocznej we wcześniejszych obrazach.