Pierwsze wzmianki pisane pochodzą z XII i XIII wieku, kiedy to Główna stanowiła osadę biskupów poznańskich, którzy w okolicach ul. Nadolnik posiadali swoją letnią rezydencję i niezachowany kościół Wszystkich Świętych, zniszczony przez pożar w 1260red. Jerzy Topolski, Dzieje Poznania, tom 1, PWN, Warszawa-Poznań, 1988, s.140, - Jan Długosz na kartach "Roczników..." wspomniał: 22 października 1231 Paweł, biskup poznański, za zgodą kapituły ufundował na Śródce klasztor ojców dominikanów, po lewej stronie drogi, która biegnie ze Śródki do Głównej, na obszarze należącym do kościoła św. Małgorzaty. W XVI i XVII wieku Główna stanowiła znaczną osadę w której mieściły się trzy młyny wodne, folusz i tartak wykorzystujące do napędu koło wodne.
Wieś stanowiła własność biskupa poznańskiego i przynależała w 1580 do powiatu poznańskiego województwa poznańskiegoAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 43..