cerkwią draguwicką (ecclesia Drugunthiae), o której pisze Rainer Sacchoni ok. 1250 roku. Chomatian w XII wieku wspomina o ziemiach Draguwitów (η Δρουγουβιτική, he Druguwitike) nad środkowym Wardarem. I. Stawowy-Kawka lokalizuje tę część plemienia w kotlinie Połog.
Ekspansja Draguwici pojawili się w Macedonii na początku VII wieku w ramach wielkiego exodusu sklawińskiego na ziemie Cesarstwa Bizantyjskiego. W latach 610–617 Słowianie wspólnie z Awarami spustoszyli półwysep grecki wypierając miejscową ludność grecką na tereny górskie w centrum półwyspu oraz na wyspy Morza Egejskiego. Nazwa plemienia ze względu na podobieństwo do nazwy Dregowiczów, może wskazywać, że Draguwici nie byli Sklawinami, lecz Antami. Na zajętych terenach Draguwici nie stworzyli własnego organizmu politycznego, żyjąc w ramach luźnych struktur plemiennych, doraźnie łącząc się w większe związki plemienne. W 615 roku spustoszyli wspólnie z Sagudatami, Rynchynami, Welegezytami, Wajunitami i Brsjakami rozległe obszary Iliricum. Ludność miejscowa, której udało się uniknąć śmierci, chroniła się w miastach na wybrzeżu. W roku następnym pod wodzą Hacona oblegli Tesalonikę. Chcieli zgodnie uderzyć na wymienione przez nas, miłe Chrystusowi, miasto i ograbić je jak pozostałe.