W 1953 roku zdobył w Paryżu tytuł indywidualnego mistrza FrancjiParis 1953 – 29ème championnat de France. Zmarł w 1956 roku. Był jednym z ostatnich żyjących szachistów o liczbie Morphy’ego równej dwa.
Pozostawił po sobie wiele artykułów, rozpraw, analiz, komentarzy szachowych. Współpracował z europejskimi, w tym z polskimi, pismami szachowymi. Pisał w językach: niemieckim, francuskim, angielskim, rosyjskim (język polski znał słabo). Wykazywał talenty literackie, pisał wiersze, tłumaczył poezję rosyjską na języki francuski i niemieckiW. Litmanowicz, J. Giżycki, Szachy od A do Z, 1987, s. 1223..
Według retrospektywnego systemu rankingowego Chessmetrics, najwyższe miejsce osiągnął w marcu 1921 r., zajmował wówczas 3. miejsce na świecie, za José Raúlem Capablanką i Akibą RubinsteinemChessmetrics Player Profile: Saviely Tartakower.
Przypisy
Bibliografia W. Litmanowicz, J. Giżycki, Szachy od A do Z, tom II, Warszawa 1987, s. 1221–1225. Bill Price: Historia szachów w 50 ruchach. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Alma-Press 2021. Tłum. z angielskiego: Jerzy J. Malinowski. Savielly Tartakower: Moja działalność w czasie II wojny światowej, [w:] Panorama Szachowa nr 3 (156), 2006, s.