Pod względem stylistycznym twórczość kompozytora charakteryzuje dynamika i bogata warstwa tonalno-harmoniczna. W utworach tworzył napięcia dynamiczno-brzmieniowe, ale tematy, po które sięgał, nigdy nie powtarzały się. Jeśli wracały, to poddane wariacji, która w jego muzyce nabierała permanentnego charakteru. Charakterystyczny dla jego niego jest też kontrast następujących po sobie części utworów.
Dorobek kompozytorski Szabelskiego można podzielić na dwa okresy, z których każdy dzieli się na poszczególne fazy:
Okres tematyczny trwał od zarania kariery muzycznej Szabelskiego do prezentacji Sonetów na Warszawskiej Jesieni w 1957 r. W fazie szkolnej trwającej do końca lat 20. XX w. powstały zaginione dziś Wariacje Fortepianowe, I Kwartet Smyczkowy, Kantata do słów Ody do Radości, I Symfonia. Kończy ją Passacaglia na organy i II Symfonia. Utwory te, choć inspirowane muzyką późnego romantyzmu czy twórczością Szymanowskiego, zdradzają jednak indywidualny styl, który Szabelski będzie rozwijał dalej.
W fazie drugiej przypadającej na lata 30. i 40. XX w. powstały Suita, Etiuda, Sonata Organowa i Simfonietta.