Tutaj Szabelski inspirował się neoklasycyzmem, w utworach słychać ślady barokowego monumentalizmu, a także podobieństwa do twórczości Igora Strawinskiego.

Styl ten rozwija w fazie trzeciej (1949–1957), kiedy tworzył monumentalne III i IV Symfonię czy Concerto Grosso. Barokowe rozwiązania chociażby w narracji czy rozbudowanych liniach melodycznych widać również w Marszu Żołnierskim czy Poemacie Bohaterskim.

Okres atematyczny (1957–1966) w fazie pierwszej cechuje się zerwaniem z dotychczasowym stylem na rzecz awangardy. Szabelski sięgał tu po technikę dodekafonii, zbliżał się do twórczości Antona Weberna. Zamiast rozbudowanej formy wypowiedzi tworzył formy lapidarne. W tym okresie powstawały Sonety, Wiersze, Improwizacje, Aforyzmy 9, Preludia, Koncert Fletowy, V Symfonia. Faza druga (od 1966 aż do śmierci) odznaczała się jeszcze większą kompresją wypowiedzi. Taką maksymalnie lapidarną formę przyjmuje Reduta 56, poemat symfoniczny Kopernik czy jego ostatnie dzieło Koncert Fortepianowy.