Dziecko ma ze sobą kawałek tkaniny z kolorową ryciną oraz inskrypcją zapisaną sanskrytem. Widząc to Indiana Jones stwierdza, że kamień ukradziony mieszkańcom to jeden z kamieni Sankary. Oświadcza Shortowi, że ten kamień to „pieniądze i sława”. Archeolog zgadza się pomóc wieśniakom i wyrusza z towarzyszami i kilkoma miejscowymi, hinduskimi przewodnikami, do Pankot, czyli pałacu maharadży. Na słoniach przedzierają się przez dżunglę. Po jakimś czasie widzą pałac Pankot i napotykają mroczne totemy w głębi dżungli. Na widok totemów ich przewodnicy uciekają, zabierając słonie; panna Willie panikuje, ale Indiana Jones traktuje to ze spokojem i oświadcza, że dalej pójdą pieszo. mały|Bogini Kali, litografia Raja Ravi Varmy z XIX wieku Po przybyciu bohaterowie popadają w zdumienie, gdy okazuje się, że Zalim Singh, rzeczony maharadża ma zaledwie 14 lat. Przyjmuje ich bardzo gościnnie. Wieczerza obfitująca w dziwne dania (chrząszcze, żywe węże, zupę z pływającymi w niej gałkami ocznymi, głowy małp z ich mrożonymi mózgami w środku) nie smakuje Willie, która chce wymiotować i mdleje. Indiana opowiada o kradzieży kamieni. Premier władcy – Chattar Lal – zaprzecza oskarżeniom Indiany i mówi, że to tylko ludowe opowieści. Słowa archeologa wzbudzają jednak zainteresowanie brytyjskiego oficera z 11.