2,5 tysiąca było niewolnikami.

Koncentrując się na handlu niewolnikami, a także na eksporcie cukru i innych surowców, Port Royal stał się handlowym centrum Karaibów i najważniejszym ekonomicznie angielskim portem w obu Amerykach. Miasto zamieszkiwało wielu bogatych kupców i drobniejszych handlarzy, rzemieślników i niewolników, nie licząc znanych kapitanów i piratów, którzy wszyscy uczestniczyli w ekspansywnej sieci biznesowej. Miasto szczyciło się domem gubernatora i królewską kancelarią, katedrą i czterema innymi kościołami, ale także niezliczoną ilością karczem, gospód, winiarni i najrozmaitszych spelunek. Wiele budynków, często dwu- lub trójkondygnacyjnych, wzniesiono z cegły, co wskazuje na znaczne bogactwo ich właścicieli, czego nie znaleziono w innych współczesnych osadach. Inwentarze mieszkańców Port Royal ujawniły wysoki poziom dobrobytu, a także spostrzeżenie, że w przeciwieństwie do innych angielskich kolonii w tym czasie, Jamajka używała powszechnie pieniądza jako środka płatniczego za dobra zamiast zwykłej wymiany towarów.