We wczesnych latach rozwoju Port Royal powszechną praktyką było oficjalne korsarstwo. Korsarzom i bukanierom Anglia przyznawała oficjalne kontrakty na łupienie hiszpańskich, holenderskich i francuskich statków na Karaibach. Określona część łupów była zarezerwowana dla Korony, a reszta wpływała do skrzyń obywateli Port Royal. I chociaż wzajemne praktyki korsarskie angielsko-hiszpańskie na Morzu Karaibskim zostały oficjalnie zakończone traktatem madryckim z 1670 r., korsarstwo (i zwykłe piractwo) było pospolite jeszcze w XVIII wieku. W 1689 r. prawie połowa mieszkańców miasta była zaangażowana w ten proceder. W tym czasie Port Royal znajdował się w zenicie swego bogactwa, był tętniącym życiem, gwarnym miastem z drogimi towarami przepływającymi codziennie przez port. Kapitan John Taylor w 1688 r. określił Port Royal jako „potężne miasto: dobrze zbudowane, silnie ufortyfikowane i zaludnione przez dzielnych mieszkańców”. Naliczył około 600 domów z cegły i taką samą liczbę zbudowanych z drewna.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Port Royal (Jamajka) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.