Jego ojciec należał do elit społecznych tego okresu i do najbogatszych ludzi w Radomiu.
W młodości Waluś uprawiał sporty walki i sporty samochodowe. W 1974 uzyskał licencję rajdową, w 1975 debiutował jako kierowca rajdowy, a w 1977 reprezentując Automobilklub Świętokrzyski zdobył wraz z pilotem Janem Ambrozikiem tytuł mistrza Polski w grupie seryjnych samochodów turystycznych w kategorii do 1150 cm3 na Fiacie 128 Sport SL. Swój udział w wyścigach finansował sam wraz z ojcem. Wycofał się z rajdów po nieudanych występach w Rajdzie Wisły i Rajdzie Stomil w 1978. Później ścigał się na torze na koszt Automobilklubu Świętokrzyskiego, przeżył wypadek na obiekcie w Miedzianej Górze w 1981.
Według własnej relacji był „sympatykiem »Solidarności«, ale bliżej mu było do KPN”. Domniemane zaangażowanie Walusia w działalność opozycyjną zakwestionował jego biograf Cezary Łazarewicz, według którego „nigdy to [Walusia] nie interesowało. Wolał się ścigać samochodem sportowym” oraz „nie zrobił nawet kroku, by z tą rodzącą się opozycją mieć cokolwiek wspólnego. Przez cały karnawał 'Solidarności' również nie wykazał żadnego zainteresowania polityką”. Także Ewa Waluś zaprzeczyła, by jej ojciec włączył się w działania opozycji demokratycznej w PRL-u: „razem z dziadkiem i bratem prowadzili hutę szkła w Radomiu.