Po śmierci Franciszka Rudolfa Dębieńsko Wielkie zostało sprzedane przez jego żonę Johannowi Rudolfowi von Eichendorff, zaś Dębieńsko Stare przeszło w ręce rodu Paczyńskich z Paczyny.
W 1741 roku w wyniku wojen śląskich prowadzonych pomiędzy Austrią i Prusami Śląsk znalazł się w państwie pruskim.
Pod koniec XVIII wieku na terenie Dębieńska rozwinął się przemysł górniczy i powstały pierwsze kopalnie: „ANTON” i „Neues Gluck”.
XIX wiek W 1808 roku Dębieńsko miało znów jednego właściciela, był nim hrabia Antoni Węgierski. Ufundował on na początku XIX wieku kościół pw. świętego Jerzego oraz szkołę. Po nim Dębieńsko otrzymał Frydrich Adrian de Limburg-Stirum, który sprzedał je kupcowi Wilhelmowi Schneiderowi. Ostatnimi właścicielami Dębieńska byli kolejno Louis Theodor Moritz Eichborn, spółka „Ornontowitzer Aktiengesellschaft fur Kohlen und Eisenproduction zu Berlin”, Otto Hegenscheidt oraz jego syn Klaus.
Wiek XX thumb|Pomnik poświęcony poległym w powstaniach śląskich oraz II wojnie światowej mieszkańcom Dębieńska Mieszkańcy Dębieńska brali udział w I wojnie światowej oraz powstaniach śląskich.
Po plebiscycie większość powiatu rybnickiego (Landkreis Rybnik), w skład którego wchodziło Dębieńsko, znalazło się na terytorium Polski.