Spośród wielu metod garbowania stosowanych w wyprawie różnych rodzajów skór, garbowanie chromowe zalicza się do najpowszechniejszych. Zmodernizowało ono dawniej stosowane przewlekłe metody wyprawy dominujące do XIX wieku. Pierwsze patenty związane z garbowaniem chromowym były ogłoszone w 1858 r. przez , ale praktyczne zastosowanie tej metody w garbarstwie przypada na lata 1884–1893.
Oprócz garbników mineralnych do garbowania skór stosowano także garbniki roślinne, np. taninę uzyskiwaną z kory dębu, wierzby (do skór delikatnych) i brzozy (do jasnych skór). Garbowano w kadziach, przesypując skóry warstwami zmielonej kory (kadzie z ok. XIII wieku znaleziono w Nysie i Szczecinie). Skóry przekładano z kadzi do kadzi i moczono w brzeczkach (kąpielach garbarskich) o wzrastającym stężeniu. Garbniki roślinne dzieli się na 2 grupy: hydrolizujące i nie hydrolizujące (skondensowane).
Rzemiosła Rzemiosła związane z garbowaniem (XIV–XIX wiek): garbarstwo proste, czerwonoskórnictwo, białoskórnictwo i zamszownictwo, pergaminnictwo, kordybanictwo i safiannictwo, kuśnierstwo, rymarstwo i siodlarstwo, szewstwo, miechownictwo, kaletnictwo, rękawicznictwo, paśnictwo, introligatorstwo.