Tradycja żydowska thumb|200px|Mapa z 1759 roku przedstawiająca podział ziemi Izraela pomiędzy poszczególne plemiona. Geograficzny podział Dwunastu Plemion był następujący: po zachodniej stronie Jordanu (do Morza Śródziemnego): na północy: Aszera, Naftalego, Zebulona, Issachara, później również Dana; w centrum: Manassesa (część zachodnia), Efraima, Beniamina i Dana, które później wyemigrowało na północ; na południu: Judy i Symeona, które zostało z czasem wchłonięte przez Judę; po wschodniej stronie Jordanu (licząc z północy na południe): Manassesa (część wschodnia), Gada i Rubena.
Po wewnętrznej wojnie za czasów syna Salomona – Roboama – dziesięć plemion oddzieliło się, aby utworzyć północne królestwo Izraela. Byli to członkowie rodów Zebulona, Issachara, Aszera, Naftaliego, Dana, Manassesa, Efraima, Rubena i Gada oraz niektórzy z plemienia Lewiego. Biblia nie mówi nic o tym, co w tym czasie działo się z plemieniem Symeona – niektórzy sądzą, iż już wówczas miejsce jego pobytu było nieznane.
Juda, południowe królestwo, za stolicę miało Jerozolimę i przewodzone było przez króla Roboama. Zamieszkane było przez członków plemienia Judy i Beniamina (oraz przez pewną liczbę lewitów, a także pozostałości rodu Symeona).