Terapia chelatacyjna jako terapia antytoksyczna We wczesnych latach 40. po raz pierwszy zastosowano czynnik chelatujący (cytrynian sodu) w terapii pacjentów z ołowicą. W 1945 r. opracowano metodę stosowania czynnika chelatującego (2,3-dimerkaptopropanolu) jako antidotum przeciwko gazowi bojowemu zawierającego arsen – luizytowi (tzw. BAL – British Anti-Lewisite). We wczesnych latach 50. zaczęto stosować do usuwania ołowiu z organizmu sól wapniową EDTA, a jako terapię w hiperkalcemii sól dwusodową EDTA. Badano także możliwości stosowania czynników chelatujących, w tym EDTA do przyspieszenia usuwania z organizmu substancji (a zwłaszcza metali ciężkich) promieniotwórczych (przy skażeniu promieniotwórczym). Na przełomie lat 50. i 60. zaczęto badać możliwość stosowania soli sodowej EDTA w terapii zatrucia naparstnicą.