Środki chelatujące używane jako odtrutki +ChelatorZastosowanieDimerkaprol (BAL)Zatrucia rtęcią, ołowiem i arsenem, leczenie choroby WilsonaKwas dimerkaptobursztynowy (DMSA)Zatrucia rtęcią, ołowiem, arsenem.Kwas dimerkaptopropanosulfonowy (DMPS)Zatrucie rtęcią, skażenie polonem-210PenicylaminaZatrucie miedzią lub choroba WilsonaDeferoksamina (DFOA)Ostre zatrucie żelazemKwas etylenodiaminotetraoctowy (EDTA)Zatrucie rtęcią i ołowiem, środek przeciwzakrzepowy w konserwacji krwi chelatuje wapńBłękit pruskiZatrucie talem, skażenie radioaktywnym cezem-137
Terapia chelatacyjna EDTA w chorobach układu krążenia Wczesne próby oceny niebezpieczeństwa terapii chelatacyjnej (nefrotoksyczności EDTA) Ze względu na to, że EDTA nie jest metabolizowany w organizmie, lecz wydalany w postaci niezmienionej przez nerki istotna jest w zasadzie jedynie ocena jego nefrotoksyczności. W 1952 r. Bauer i współpracownicy stwierdzili ostrą i podostrą toksyczność soli sodowej i wapniowej EDTA stosowanych w dawkach 10 g, w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (czyli w dawce ponad trzykrotnie wyższej od obecnie stosowanej dawki terapeutycznej i przy odmiennym niż stosowany obecnie sposobie podawania). W 1955 r. potwierdzono zmiany patologiczne przy takim stosowaniu soli sodowej EDTA w terapii hiperkalcemii, a w 1956 r.