Wydał wówczas między innymi traktat De renuntiatione papae, w którym wzywał do wypowiedzenia posłuszeństwa papieżowi Grzegorzowi XII.
W 1409 pojawił się na soborze w Pizie, skąd prawdopodobnie rozesłał do uczonych Uniwersytetu w Wiedniu traktat polemizujący z tezami Stanisława ze Skarbmierza nt. wojny sprawiedliwej i niesprawiedliwej. Falkenberg oskarżał ponadto na kartach traktatu Władysława Jagiełłę o bratanie się z poganami i wzywał do walki z nim.
Od około 1411 do 1414 roku sprawował urząd inkwizytora na Saksonię i Turyngię, będąc jednocześnie przeorem w Warburgu.
Konstancja i spór z delegacją polską W 1415 pojawił się na soborze w Konstancji, gdzie uczestniczył w kilku głośnych sporachM.in. procesie Jeana Petita wbrew stanowiskom Johannesa Gersona i Pierre'a d'Ailly'ego reprezentował pogląd, że tylko Kościołowi, względnie papieżowi – natomiast nigdy biskupom – przysługuje prawo do potępiania poszczególnych twierdzeń jako heretyckich., spośród których największą sławę przyniósł mu skandal związany z Satyrą przeciw herezji i innym nikczemnościom Polaków i ich króla Jagiełły. W spór polsko-krzyżacki w Konstancji Falkenberg zaangażował się w 1416 roku.