thumb|right|Korony drzew w lesie (San Francisco, USA), tworzące okap (ang. canopy, niem. Schirm, fr. Canopée) Korona drzewa – charakterystyczny dla roślin drzewiastych zespół konarów, gałęzi, gałązek, pędów i liści, w które rozgałęzia się od pewnej wysokości pęd główny (pień).
Rozwój korony Część nadziemną siewki drzewa tworzy ulistniony pęd, który rozwija się z pączka zarodkowego i rośnie prosto ku górze (geotropizm ujemny). Na jednorocznym pędzie oprócz pąka wierzchołkowego widoczne są pąki boczne, rozmieszczone wzdłuż jego osi. W następnym roku z pąka wierzchołkowego wyrasta nowy pęd tworząc z poprzednim oś główną siewki. Z pąków bocznych wyrastają pędy boczne (powstają osie boczne), zawiązując nowe pąki wierzchołkowe i boczne. U drzew rozwijają się głównie pączki zlokalizowane w górnej części pędu głównego, co prowadzi w ciągu kolejnych lat wzrostu do uformowania korony drzewa.