Na kształtowanie się korony drzewa podstawowy wpływ ma stosunek przyrostu osi bocznych do przyrostu osi głównej i sposób powstawania nowych pędów. Zasadniczo, pędy roślin drzewiastych mogą rozgałęziać się sympodialnie, monopodialnie lub dychotomicznie. Rozgałęzienia typu sympodialnego, gdzie kolejno powstające odgałęzienia boczne stają się przedłużeniem osi głównej, są typowe dla wielu drzew liściastych, w tym brzóz i grabów. U kasztanowca zwyczajnego zachodzi szczególna postać rozgałęzienia sympodialnego - rozgałęzienie pseudodychotomiczne, które powstaje gdy zamiera pączek wierzchołkowy, a rozwijają się dwa najbliższe naprzeciwległe pąki boczne. Rozgałęzienia monopodialne, gdzie oś główna rośnie silniej od osi bocznych, są typowe dla drzew iglastych, w tym świerków, a u drzew liściastych występują np. u jesionu, klonu i dębu. U niektórych nagonasiennych, np. miłorzębu dwuklapowego, występują rozgałęzienia dychotomiczne, gdzie w wyniku podziału pąka szczytowego powstają dwa odgałęzienia.