Korona drzewa może być osadzona na pniu na różnych wysokościach nad ziemią, i jest to uzależnione od gatunku drzewa, ale przede wszystkim od warunków środowiska, a głównie nasłonecznienia. Drzewa rosnące pojedynczo, na otwartych przestrzeniach, będą miały korony osadzone nisko, niekiedy sięgające gałęziami ziemi, jak np. świerk, dzięki dostatecznej ilości światła docierającej do niższych partii rośliny. Sosna rosnąc w takich warunkach ma pogrubioną dolną część pnia, szeroką koronę sięgającą połowy wysokości i grube, powyginane konary. Podobne warunki mają drzewa rosnące w młodym drzewostanie. Drzewa rosnące w lesie w zwarciu pozostają pod wpływem bocznego ocienienia. Rosną szybciej wzwyż, naturalne oczyszczanie się pnia przebiega intensywniej, więc mają korony osadzone wyżej, a pnie w znacznej mierze pozbawione gałęzi.
Na kształt korony mają także wpływ warunki klimatyczne, zmieniające się wraz z wysokością nad poziomem morza. Drzewa, których korona na niżu jest smukła i słabo rozgałęziona, na dużych wysokościach mogą formować korony krótkie, ze skręconymi gałęziami.
Korony drzew w leśnictwie