Polskie Stronnictwo Ludowe – Lewica – polskie ugrupowanie polityczne działające od 5 kwietnia 1914 do 11 maja 1924 o charakterze ludowym. Założycielem stronnictwa był Jan Stapiński. Było to ugrupowanie o wpływach raczej lokalnych, niewykraczających poza granice Galicji, o radykalnym społecznie programie politycznym. Związane z partią było czasopismo polityczno-społeczne „Przyjaciel Ludu”, pełniące rolę trybuny koncepcji i poglądów partii, a także informatora o bieżących jej działaniach.
Geneza i działalność W 1895 powołano do życia Stronnictwo Ludowe, które w 1903 przyjęło nazwę „Polskie Stronnictwo Ludowe”. Na posiedzeniu Rady Naczelnej PSL w dniu 13 grudnia 1913 doszło do rozłamu. W jego wyniku powstały dwie odrębne partie: prawe skrzydło PSL 1 lutego 1914 utworzyło PSL „Piast” (Jakub Bojko, Jan Babicz, Wincenty Witos), lewe skrzydło PSL 5 kwietnia 1914 utworzyło PSL Lewica (Jan Stapiński, Michał Grek, Jan Kubik, Stanisław Wojtyto). 29 grudnia 1918 PSL Lewica weszło w skład rządu Jędrzeja Moraczewskiego. Przedstawiciele stronnictwa objęli dwa resorty – Stanisław Stączek został ministrem komunikacji, a Józef Pruchnik ministrem robót publicznych. 16 stycznia 1919 powstał nowy gabinet, kierowany przez Ignacego Jana Paderewskiego.